köşe yazısı 13.07.20

14 Temmuz 2020 - 10:23

Son Güncelleme: 05 Şubat 2021 - 13:42

12 Temmuz 2020 tarihli yani dünkü Kathimerini gazetesinden Andreas Papashos’un yazısı.

***

Gemiler ve sandallar

AB Zirvesi'nin Brüksel'de Cuma ve Cumartesi günkü odak noktası, zorlu bir savaşın verileceği Rehabilitasyon Fonuydu. Size bunun AB tarafından verilecek 750 milyar avroluk bir plan olduğunu hatırlatmak isterim. Başlıca Paris ve Berlin tarafından desteklenen plan pandemiden etkilenen Üye Devletlere hibe şeklinde para verilmesiyle ilgili.

Hollanda önderliğinde AB'nin sert çizgili 4 üyesi Plana karşı çıkıyor. Dörtlü yükün herkes arasında paylaşılması koşuluyla AB’nin bir tavhil çıkarması önerisini reddettiği için, Rehabilitasyon Fonu konusunda önkoşullar öne sürüyor. Dolayısıyla, bir ülkenin 750 milyar avrodan pay alabilmesi için, ekonomisinin ve nihayetinde bir bütün olarak AB'nin rekabet gücünün güçlendirilmesi amacıyla vergi, emeklilik ve istihdam sistemlerinde ekonomik reformlar uygulaması gerektiğini söylüyorlar. Yaklaşık 32 milyar avro alacağı tahmin edilen Yunanistan, esas olarak ortaklarından ve özellikle Fransa'dan Türk provokasyonu ile başa çıkmak veya daha iyi söylemek gerekirse Türk tahrikleriyle karşı karşıya kalmamak için yardım istemek maksadıyla zirveye gidiyor. Aynı şey, çok daha zayıf da olsa zorlu bir partner gibi görünen Kıbrıs için de geçerli. Esasen, Atina'nın kaçınmak istemediği şey, Türk deniz sondaj gemilerini Baf'ın dışında dolanırken gören biçare Kıbrıs’ın uğradığına uğramamaktır. Kıbrıs’ın Avrupa ve uluslararası dayanışmanın kanıtı olarak aldığı tek şey bir takım yaptırımlar oldu, o da nerdeyse göstermelik olarak.

Bize "Kıbrıs sorununu çözün ki kendinizi boşlukta bulmayasınız” dediklerinde, BM genel sekreterinin özel elçilerini bile suçlama raddesine kadar varmıştık. Size, Kıbrıs sorununun derinliklerine girer girmez siyasilerimiz tarafından iftiralara uğrayan ve canavarlarmışçasına çarmıha gerilen uluslararası tanınmış üç kişiyi hatırlatmak isterim: Alvaro De Soto, Alexander Downer ve Espen Barth Aide. Atina, bu nedenle, aynı tongaya basmamak için, Türkiye Girit’in deniz bölgesinde arama yapacağını açıklar açıklamaz, Avrupa ve uluslararası güçlere, Yunanistan’ın kimsenin aşamayacağı kırmızı çizgileri olduğunu bildirdi. Özellikle Mitsotakis, çok iyi bir ilişki içinde bulunduğu Sayın Merkel'e Atina'nın aşılmaz kırmızı çizgisinin ne anlama geldiğini ve Türkiye'nin bunu çiğnemesi durumunda ne yapacağını ayrıntılı olarak açıkladı. Bilgilerimiz doğruysa, Yunanistan’ın kırmızı çizgisi 12 mildir.

Öte yandan Atina, Brüksel'e, Paris'ten her ikisi de NATO üyesi devlet olduğu için her ne kadar bir tezat gibi görünse de, mümkün olan en kısa zamanda stratejik bir savunma işbirliği niyetini açıklamasını isteyecek. Ancak içinde bulunduğumuz dönemde, "her şeye izin verilir" ve "güçlüler, uygun gördükleri gibi yani sözleşmelerin ve uluslararası hukuku hiçe sayarak işlev görebilir" çılgınlığı hüküm sürüyor. Öyle olunca, 10/06/20 tarihinde Fransa, NATO komutası altındaki Fransız fırkateyni "COURBET"in Türk savaş gemileri tarafından rahatsız edilmesi olayıyla Türk provokasyonunu bizzat yaşamış oldu. NATO ülkelerinden tek rahatsız edilen o değildi. Bölgenin kabadayısı, yaptırımlara uğrama korkusu olmadan Akdeniz'in Gaulayter’i olduğunu gösterdi. Çünkü Türkiye, bütün güçlerin girmek için bir bilet aradığı "Libya hazinesinin" anahtarını elinde tutuyor.

Sayın Mitsotakis fırkateynini Fransız uçak gemisi "Charles de Gaulle’e demirlemeye çalışmakla çok iyi yapıyor, zira daha önce ilan edilen fırtına yaklaşıyor gibi görünüyor. İşin trajikomik yanı, Lefkoşa'nın genç bir bakire gibi, sandalını bağlamak için yeni bir Crans Montana arıyor olması.